บอ อัว บัว

วันเสาร์แล้วหรอเนี่ย

วันนี้ไม่มีอะไรทำอีกแล้ว....uninstall AVG กับ AVIRA ออกจากเครื่อง
อู่หลงบอกว่า เฮ้ยบัว....เครื่องแกมี anitvirus สามตัวเลยหรอวะ
บัว....ชิบหายแล้วล่ะอู่หลง....สงสัยตอนลงบัวไม่ได้ดู

มิน่า ทำไมช่วงหลังๆเครื่องกูเปิดช้าจัง ((ฮา...))

พอเอาออกแม่งก็ทำเรื่องเลยไง Wireless LAN ของกู....หายไปด้วย
เฮ้ย Lenovo มึงจะเอาไรกะกูนักหนาเนี่ย.....เอา Wireless LAN ของหนูคืนมาน้าาาาาา

เฮ่อ ไม่มีไรทำจริงๆด้วย

ไปดีกว่า 

เรียนที่ MUIC ก็เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด

นั่งรถเมล์ไปกลับ ศาลายา - สาทร ทุกวัน จนเพื่อนยังสงสัยว่าทำไปได้ไง
(( อย่าว่าแต่พวกมึงเลยที่สงสัย กูยังงงเลยว่ากูทำได้ไง...ไปกลับทุกวันเนี่ย ))
บ่นอยู่ทุกค่ำทุกคืนว่าเหนื่อยแสนเหนื่อย

ไหนจะเหนื่อยกายเรื่องเดินทาง
ไหนจะเหนื่อยใจเรื่องพี่อ๋อง
โอ๊ย ชีวิต แค่นี้ยังรู้สึกว่ายุ่งไม่พอ

ยัง ยังเสือกหาเรื่องอีกนะ....จริงๆแล้วเรื่องมันเริ่มต้นที่ว่า
ระหวางติดรถกลับบ้านกับไอ้ก้อย (( บ้านอยู่สาทร....กลับจากศาลายา....ติดรถไปลงที่ลาดพร้าว ))
หาเรื่องมั้ยล่ะ ((หนึ่งในสาเหตุหลักที่เหนื่อย 555+ เมาท์กะอีก้อยมากไป))
ระหว่างนั่งรถกลับ ก้อยพูดขึ้นมาเรื่องเรียนราม....เห็นบ่นๆว่าอยากลงนิติ ((เจ๊ด))
จริงๆคือเกิดจากการเรียน Bus Law ที่มหาลัยแล้วพบสัจธรรมว่า ถ้าเรารู้กฎหมาย ชีวิตก็จะราบรื่นอยู่ไม่น้อย
ก้อยเลยชวนลง....

เสือกบ้าจี้ตามไปกะเค้าด้วยไง....
ตอนแรกไม่ได้คิดว่าจะได้ลงจริงๆ เพราะจะไปสมัครหลายรอบแล้ว แต่เขิน....มหาลัยอยู่ไกล ไปไม่ถูก
เลยไม่เคยได้ไปสมัครซักที งวดนี้ฝากเจ้นกซื้อใบสมัครที่ราม...ตอนแรกคิดว่าเจ๊คงไม่ว่างซื้อให้
ปรากฏว่าตอนนี้....ใบสมัครกรอกเสร็จแล้ว ดูวิชาเรียนแล้ว ทำทุกอย่างแล้ว อ๊า......ไฮเปอร์ไปมั้ยเนี่ย

คิดๆอยู่ว่า จะไปเรียนยังไงดี ((ดีที่เค้าเรียนกันช่วงที่เราปิดเทอมพอดี....ฮ่าฮ่าฮ่า มีความสุขว่ะ))
ไม่ได้ไปเรียนนิติกะอีก้อย ((เอ่อะ...คือ....กูไม่อยากท่องประมวลลอ่ะก้อย))
ว่าจะลง มนุษยศาสตร์เลย....ความฝันนักแปลของกูคงไม่ไกลเกินเอื้อม.....

ให้มันรู้ไปว่าจะทำไม่ได้

 ************************************************************

เมื่อวานนี้พี่อ๋องโทรมา

คุยกัน 8 นาที....แล้วพี่เค้าก็ไปทำงานต่อ
อยู่คนเดียวมันเหงา....แต่เวลาอยู่กับเค้า....เหงายิ่งกว่า

เกิดมาชีวิตนี้....จะหาแฟนดีๆซักคน ที่ไม่เป็นมะเร็ง ไม่ขี้หึง ไม่งี่เง่า.....จะได้มั้ยเนี่ย

คำพูดของอีเพิร์ล
" อีบัว....มึงหาแฟนที่ชีวิตมีความเสี่ยงน้อยกว่านี้ได้มั้ย...ใจกูจะวาย"

เออ นั่นดิ
กูก็อยากรู้เหมือนกัน ว่ากว่าไอ้คนนั้นจะมาถึงเนี่ย...จะอีกนานแค่ไหน

หรือว่ากูเกิดมาเพื่อทรมานกับเรื่องปัญญาอ่อนพวกนี้วะ.....หอกเอ๊ย รักเค้า เค้าก็ไม่ได้รักกูได้อีก
ต้องมานั่งฟังเรื่องเก่าๆที่กูไม่มีสิทธิ์จะแตะต้อง....

หรือว่ากูกันแน่วะ ที่ไม่รู้จักตัวเอง...

เรื่องทั้งหมดเนี่ย...มันเริ่มที่ว่าอีอ้วนเดินทางไปอเมริกาแล้ว
กูถามว่ามันไปทำไร...มันบอกว่า ไปนั่งๆนอนๆ ((จริงๆไปกินๆนอนๆก็บอกมาเหอะเพื่อน.....เรื่องน้ำนัหกูรับได้))
อีอ้วนไป....นะ...ว่าง

อีนะโทรมา..."มึง กูเหงา" สงสัยเห็นกูเป็นสาวไซด์ไลน์
อีนะโทรมา..."มึง ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่โทรมาร้องไห้กะกูแล้ว".....ก็งวดที่แล้วมึงหัวเราะใส่กูนี่ไอ้สาด
อีนะโทรมา..."อีอ้วนมันเป็นห่วงมึงนะ"....อือ กูก็ห่วงมัน...ห่วงน้ำหนักมันด้วย
อีนะโทรมา..."มึง คิดถึงมึงว่ะ"....เช้ด..มึงไม่มีไรทำจริงๆใช่มั้ย
อีนะโทรมา..."มึง กูไปเล่นฟิตเนสล่ะ ไม่มีเหี้ยไรทำเลย"...อือ กูรู้แล้วล่ะ เพราะว่ามึงโทรหากู
อีนะโทรมา...
อีนะโทรมา...
อีนะโทรมา...

บางทีกูก็ไม่ได้รับสายมึงหรอกนะ ณพนธ์....แต่มึงรู้ไว้นะ ว่ากูแค่งานยุ่งเฉยๆ แต่กูรักมึงเท่าเดิม

edit @ 29 May 2008 13:06:05 by บออัว