บอ อัว บัว

จะมีใครเข้าใจมั้ยเนี่ย ว่าอีกไม่กี่วันมันเป็นความสำคัญของคนอย่างเรายังไง
จะมีใครสนใจมั้ย ว่าที่อยากให้มีวันนั้นเพราะอะไร
ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นวันของกู แต่เพราะว่ามันเป็นวันที่ได้อยู่กับพวกมึง

เมื่อคืนนอนถามตัวเองว่า
วันนี้เราให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าตัวเองรึเปล่า
ทำไมเวลาที่จะทำอะไรต้องเอาใจตัวเองไปคิดถึงอีกคนนึงก่อน
ทั้งทั้งที่บางทีมันทำให้ตัวเองต้องทน ต้องทุกข์
แต่ทำไม เมื่อไหร่ ที่จะทำอะไรแล้วนึกขึ้นมาถึงตัวเองได้ก่อน

บัวรู้ว่าทุกวันที่อยู่ที่นี่
มีคนที่อยู่ไกลออกไปเป็นหมื่นไมล์
ที่ยังคิดถึง ยังเป็นห่วงเราอยู่
ยังรอคอยรอยยิ้ม ยังรอความสดใส ที่จะกลับไปหาพวกเค้า

วันนี้บัวสงสัยตัวเองว่า
คืนนี้จะนอนหลับมั้ย
หรือจะคิดอะไรให้วุ่นวายก่อนนอนอีก

อยากให้กลุ่มคนที่เรามัวแต่เป็นห่วงทั้งหลาย
ได้อ่านตรงนี้จัง
อยากให้พวกนั้นรู้บ้างว่า

ถ้าวันนึง ก่อนนอน ก่อนจะทำอะไร คิดถึงกูบ้างก็ดี
คิดถึงคนที่คิดถึงพวกแกหน่อยก็ดี

กูก็รู้ตัวว่ากูอาจจะไม่สวยพอให้ไอ้นะคิดถึงเหมือนอย่างที่นะชอบแนน
หรือว่ากูอาจจะไม่ได้มีเวลาไปชอปปิ้งกับไอ้แนนเยอะแยะมากมายอย่างที่ฟีมทำ
หรือว่าอาจจะไม่ได้ไปเที่ยวกับฟีมอย่างที่ฟีมทำกับตูน
ไม่ได้ไปนั่งแดกเบียร์กับไอ้ตูนอย่างที่ตูนไปกับพี่ตอย
หรืือไม่ว่าจะเป็น แปม มาย น้ำค้าง นุย ........... หรือใครก็ตามแต่

กูอาจจะไม่ใช่คนสวย
อาจจะไม่ใช่คนที่ดี
กูไม่ใช่คนที่ดีพร้อม
แต่กูก็คิดถึงพวกมึงทุกครั้งก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไร
จะมีสักครั้งมั้ย.... ที่มึงจะคิดถึงกู

หรือว่าทั้งหมดที่เขียนมา หมายความว่า
กูต้องสังวรณ์ตัวเอง
ว่าสิ่งที่กูไม่มีเหล่านี้
ทำให้พวกแกคิดว่า กูไม่สำคัญ

ฟีม .... วันนี้บัวอยากให้ฟีมกอด อย่างที่ฟีมเคยบอกว่าฟีมจะทำ